Rankingi Valencia CF – lata świetności i spadek formy

Valencia CF to klub, który jeszcze na początku XXI wieku był jednym z najgroźniejszych rywali dla Realu Madryt i Barcelony. Dziś walczy o przetrwanie w La Liga. Ranking Valencia CF w historycznej tabeli rozgrywek hiszpańskich pokazuje trzecie miejsce – za dwoma gigantami z Madrytu i Katalonii, ale historia ostatniej dekady to opowieść o upadku, który mógł doprowadzić do katastrofy.

Jeszcze w 2019 roku Valencia świętowała triumf w Pucharze Króla. Pięć lat później klub balansował na krawędzi spadku do Segunda División. Jak to możliwe, że zespół z takim dorobkiem i potencjałem znalazł się w tak dramatycznej sytuacji?

Pozycja Valencii w rankingach historycznych La Liga

W historycznej tabeli La Liga Valencia zajmuje trzecie miejsce za Realem Madryt i FC Barcelona. To pozycja, która odzwierciedla dekady sukcesów i stabilności na najwyższym poziomie rozgrywek. Ranking Valencii CF w klasyfikacji wszech czasów obejmuje ponad 2800 meczów rozegranych w najwyższej klasie rozgrywkowej.

Pod względem trofeów kontynentalnych Valencia również plasuje się na trzecim miejscu, a te trzy kluby to jedyne hiszpańskie drużyny, które zdobyły pięć lub więcej europejskich trofeów. Takie dane pokazują skalę osiągnięć klubu z Mestalli.

Valencia została zdegradowana po raz pierwszy po 55 latach gry w hiszpańskiej ekstraklasie – stało się to w sezonie 1985/86.

Pozycja Valencii w rankingu klubów hiszpańskich przez lata była niekwestionowana. Valencia jest trzecim najbardziej wspieranym klubem piłkarskim w Hiszpanii, za Realem Madryt i FC Barcelona, z ponad 50 000 posiadaczy karnetów. To pokazuje, jak silna była więź między klubem a miastem.

Pierwsze lata świetności – fundament pod przyszłość

Okres powojenny przyniósł Valencii smak trofeów – pierwsze tytuły La Liga w 1942, 1944 i 1947 oraz dwa Puchary Króla w 1941 i 1948. To był czas budowania fundamentów pod przyszłe sukcesy.

Klub szybko stał się potęgą regionalną, a następnie krajową. Valencia zdobyła sześć mistrzostw Hiszpanii w sezonach 1941/42, 1943/44, 1946/47, 1970/71, 2001/02 i 2003/04. Lata 40. XX wieku to okres, w którym Valencia CF w rankingach ligowych regularnie plasowała się w czołówce, budując reputację solidnego i ambitnego zespołu.

Dekada	Mistrzostwa La Liga	Puchary Króla	Trofea europejskie
Lata 40.	3	2	0
Lata 50.	0	1	0
Lata 60.	0	1	2 (Puchary Miast Targowych)
Lata 70.	1	1	1 (Puchar Zdobywców Pucharów)
Lata 90.	0	1	0
Lata 2000.	2	2	3

Złota era – Valencia na szczycie Europy

Prawdziwy rozkwit przyszedł na przełomie wieków. Valencia CF została mistrzem Pucharu Króla po pokonaniu Atletico Madryt na Stadionie Olimpijskim w Sewilli 26 czerwca 1999 roku, kończąc 20-letnią suszę tytułową. To był początek magicznego okresu.

W tym magicznym okresie zespół zdobył nie mniej niż pięć tytułów najwyższej rangi i zagrał w dwóch finałach Ligi Mistrzów. Rankingi Valencia CF w Europie w tamtym czasie plasowały klub wśród absolutnej elity kontynentu.

Droga po mistrzostwo 2002 roku

Wszystko zaczęło się w sezonie 2001/02, który przyniósł zdobycie La Liga po 31 latach. Pierwsze mistrzostwo ligi od 31 lat przyszło w sezonie, w którym do składu dołączono kilku zawodników, a także przybył trener Rafa Benitez.

Ostatni mecz sezonu odbył się w La Rosaleda przeciwko Maladze CF 5 maja 2002 roku – data, która przeszła do historii Valencii. Wczesny gol Roberto Ayali i kolejny tuż przed przerwą od Fabio Aurelio zapewniły piąty tytuł La Liga.

Sezon 2003/04 – historyczny dublet

W sezonie 2003/04 Valencia gonił długoletnie liderów Real Madryt. W lutym, po 26 meczach, Real prowadził o osiem punktów, ale ich forma spadła pod koniec sezonu i przegrali ostatnie pięć meczów kampanii, pozwalając Valencii ich wyprzedzić i zdobyć tytuł.

Valencia CF pokonała Olympique Marsylia w Göteborgu bramkami Misty i Vicente po wspaniałym występie całego zespołu. To była historyczna kampania z dubletu. Puchar UEFA 2004 to jedno z największych osiągnięć w historii klubu.

Jako finalne zwieńczenie tego dubletu, Superpuchar UEFA wygrany w Monako 27 sierpnia 2004 roku uczynił ten rok najwspanialszym w historii, co zostało potwierdzone 11 stycznia, gdy zespół został uznany za najlepszy na świecie.

Europejskie sukcesy i porażki

Valencia dwukrotnie dotarła do finału Ligi Mistrzów, ale oba razy schodziła z boiska pokonana. Klub przegrał dwa kolejne finały Ligi Mistrzów – z Realem Madryt w 2000 roku i Bayernem Monachium w 2001. Te porażki były bolesne, ale pokazywały poziom, na jakim funkcjonował zespół.

Valencia ma bardzo imponujący europejski dorobek – zdobyła Puchar Miast Targowych w 1962 i 1963 roku, Puchar Zdobywców Pucharów w 1980 oraz Puchar UEFA w 2004. Dotarła również do finału Ligi Mistrzów UEFA w 2000 i 2001 roku, przegrywając odpowiednio z Realem Madryt i Bayernem Monachium.

Pozycja Valencia CF w rankingu UEFA w tamtych latach była imponująca – klub regularnie znajdował się w pierwszej dziesiątce najsilniejszych drużyn Europy.

Ostatni triumf i początek kryzysu

Ostatni tytuł zdobyty przez Valencia CF do tamtej pory przyszedł w trudnym sezonie dla klubu, który walczył o uniknięcie degradacji w najwyższej klasie rozgrywkowej. Valencia pokonała Betis, Atletico Madryt, odniosła epickie zwycięstwo 3-2 nad FC Barcelona w rewanżowym meczu półfinałowym i zmierzyła się z Getafe w finale.

Puchar Króla 2008 to ostatnie wielkie trofeum w gablocie Valencii. Nawet będąc niebezpiecznie blisko strefy spadkowej, Valencia zdołała zdobyć swój siódmy Puchar Króla w 2008 roku. To był sygnał, że coś zaczyna się psuć.

Ich ostatnie wielkie osiągnięcie to zwycięstwo w turnieju Copa del Rey w sezonie 2018-19. Ten triumf był ostatnim blaskiem dawnej potęgi.

Problemy finansowe i zarządzanie Petera Lima

Niedługo potem, z powodu rosnących problemów finansowych, klub musiał zacząć sprzedawać swoich najlepszych zawodników, aby zmniejszyć długi (również budowa nowego stadionu Nou Mestalla została wstrzymana z powodu trudności finansowych).

Problemy sportowe można w dużej mierze przypisać katastrofalnemu zarządzaniu od czasu przejęcia klubu przez Petera Lim w 2014 roku. Finansowo klub jest w fatalnej sytuacji, kończąc ostatnią kampanię ze stratą 31 milionów euro. Z wartością aktywów netto, która spadła poniżej kapitału społecznego, hiszpański klub ze wschodu może prawnie stanąć przed rozwiązaniem, jeśli nie zostaną wprowadzone zmiany.

Kibice nadal mają niewiele czasu dla właściciela Petera Lim, mimo że pożyczył im więcej pieniędzy w sezonie 2023-24. Jest właścicielem klubu od 2014 roku, ale wyniki na boisku pogorszyły się.

Stadion Nou Mestalla – symbol problemów

Sezon 2008-09 miał być ostatnim sezonem na Mestalli, a klub zamierzał przenieść się na nowy stadion o pojemności 75 000 miejsc Nou Mestalla na sezon 2009-10. Jednak z powodu kryzysu finansowego klubu prace nad nowym stadionem zostały poważnie opóźnione.

10 stycznia 2025 roku poinformowano, że budowa Nou Mestalla została wznowiona i ma zostać ukończona przed sezonem 2027-28. To może być sygnał zmiany, ale przyszłość pozostaje niepewna.

Pierwsze spadek i powrót w latach 80.

Klub ostatecznie dotknął dna, gdy został zdegradowany na koniec sezonu 1985-86, nękany wewnętrznymi problemami, takimi jak niewypłacone pensje zawodników i personelu oraz słabe morale. Klub został zdegradowany po raz pierwszy po 55 latach w hiszpańskiej ekstraklasie.

Arturo Tuzón został mianowany nowym prezesem klubu i pomógł wyprowadzić Valencię z powrotem do La Liga. Alfredo Di Stéfano wrócił jako trener w 1986 roku, a Valencia wywalczyła awans ponownie po sezonie 1986-87.

Ten spadek był wstrząsem dla całego hiszpańskiego futbolu. Valencia w rankingach La Liga przez pół wieku była stałym bywalcem najwyższej klasy rozgrywkowej, a degradacja pokazała, jak szybko można stracić pozycję.

Walka o utrzymanie w sezonie 2022/23

Klub ledwo uniknął degradacji w sezonie 2022-23, kończąc na 16. miejscu w La Liga. W sezonie 2023-24 zakończyli na dziewiątym miejscu, pozycji, którą osiągnęli w trzech z ostatnich pięciu sezonów, ale w 2023 roku zakończyli na 16. miejscu, zaledwie dwa punkty od strefy spadkowej.

Valencia trzykrotnie w ostatniej dekadzie zakończyła sezon poniżej 11. miejsca, co nigdy nie miało miejsca od ich powrotu do La Liga w 1987 roku. Mimo krótkiego okresu sukcesu pod wodzą Marcelino z dwoma miejscami w pierwszej czwórce między 2017 a 2019 rokiem, ledwo uniknęli degradacji w zeszłym sezonie, kończąc na niezadowalającym 16. miejscu.

Od 2019-20, kiedy dotarli do 1/8 finału Ligi Mistrzów, nie grali w europejskich pucharach.

Katastrofalny sezon 2024/25

Po 16 meczach rozegranych w sezonie 2024-2025 Valencia zajmowała ostatnie miejsce, choć miała jeden mecz zaległy z Realem Madryt. Ranking Valencia CF w tabeli La Liga w grudniu 2024 pokazywał 18. pozycję – strefę bezpośredniego spadku.

Zanim klub zwolnił Rubéna Baraję w grudniu, zdobyli zaledwie 12 punktów z możliwych 54 i zajmowali przedostatnie miejsce. Gdyby nie szczególnie nędzny powrót Realu Valladolid do najwyższej klasy rozgrywkowej, byliby na ostatnim miejscu.

Kadencja trenera Rubéna Baraję została przedłużona na kolejny sezon 19 czerwca, rozszerzając jego kontrakt do 2026 roku. 23 grudnia 2024 roku, po osiągnięciu zaledwie dwóch zwycięstw w sezonie, Baraja został zwolniony. Następnego dnia były zawodnik młodzieżowej drużyny Valencii Carlos Corberán podpisał 3-letni kontrakt jako nowy główny trener.

Nadzieja pod wodzą Corbérana

Dzięki zwycięstwu 2-1 nad Realem Valladolid w sobotę, w którym Sadiq strzelił zwycięskiego gola, Valencia CF w końcu wyszła ze strefy spadkowej po raz pierwszy od września. To był przełomowy moment w walce o przetrwanie.

Według oczekiwanych punktów powinni wygodnie siedzieć na 13. miejscu z 34,7 punktami. W rzeczywistości, jeśli wyizolujemy oczekiwane punkty od czasu przejęcia przez Carlosa Corbérana, liczby Valencii poprawiają się jeszcze bardziej, a nowy menedżer podniósł ich do 10. miejsca w oczekiwanych punktach na mecz (1,47).

Według superkomputera Opta nadal mają około 18% szans na znalezienie się w dolnej trójce na koniec sezonu. Walka o utrzymanie trwa.

Akademia – jedyny jasny punkt

Produktami akademii są tacy zawodnicy jak Miguel Tendillo, Ricardo Arias, Fernando Gómez, Andrés Palop, Javier Farinos, Raúl Albiol, David Albelda, Vicente Rodríguez, Gaizka Mendieta i David Silva. Obecne gwiazdy gry, które ukończyły akademię w ostatnich latach, to Isco, Jordi Alba, Paco Alcácer, Juan Bernat, José Gayà, Carlos Soler, Ferran Torres, Lee Kang-in, Cristhian Mosquera i Javi Guerra.

Doskonała reputacja klubu jest wspierana przez jego akademię młodzieżową, która jest uważana za jedno z najlepszych miejsc na świecie do wychowywania młodych talentów. To pokazuje, że potencjał nadal istnieje – problem leży w zarządzaniu i finansach.

Sezon	Pozycja w La Liga	Punkty	Europejskie puchary
2018/19	4.	61	Liga Europy (1/4 finału)
2019/20	9.	53	Liga Mistrzów (1/8 finału)
2020/21	13.	43	–
2021/22	9.	48	–
2022/23	16.	42	–
2023/24	9.	47	–
2024/25	Walka o utrzymanie	–	–

Przyszłość – między nadzieją a katastrofą

Gdy Rubén Baraja został zwolniony w grudniu 2024 roku, został zastąpiony przez byłego trenera West Bromwich Albion Carlosa Corbérana, dziesiątego menedżera klubu w ciągu 10 lat. Ta niestabilność jest jednym z głównych problemów.

Corberán zrobił wszystko, czego można było od niego racjonalnie oczekiwać, a może nawet więcej. Wziął zespół zmierzający ku degradacji i w krótkim czasie uczynił go funkcjonalnym i konkurencyjnym. Ale Valencia potrzebuje czegoś więcej niż tylko tymczasowej łatki. Przetrwanie, w obecnym stanie, nie jest triumfem. To odroczenie egzekucji.

Degradacja tylko pogorszyłaby te relacje, ale długo cierpiący kibice również mają nadzieję, że może to zmusić Lim do sprzedaży Valencii. Wystawił ją na sprzedaż w październiku zeszłego roku z szacowaną ceną 400 milionów euro, ale na przełomie roku nalegał, że zatrzymuje klub.

Valencia CF w rankingach europejskich dawno przestała się liczyć. Klub, który jeszcze 20 lat temu grał w finałach Ligi Mistrzów, dziś walczy o to, by nie spaść do Segunda División. To dramatyczny upadek, który pokazuje, jak szybko można stracić pozycję w futbolu, gdy zarządzanie i finanse wymkną się spod kontroli.

Historia Valencii to przestroga dla wszystkich wielkich klubów – nawet najbogatsze trofea w gablocie nie chronią przed upadkiem, gdy brakuje stabilności i wizji na przyszłość.